De vraag naar vrouwelijke bewakingsagenten op Brussels Airport groeit. Toch denken veel mensen nog dat dit vooral een mannenjob is. In onze reeks Macho? Ma’nee! laten we vrouwen aan het woord die dat stereotype elke dag doorbreken. Zoals Lamia: mama, fervente reiziger en trotse bewakingsagent.
Taal, trots en teamgevoel
Lamia werkt intussen al een tijdje op de luchthaven en voelt zich daar helemaal op haar plek. “De sfeer onder collega’s is echt als familie. We begrijpen en steunen elkaar.”
Ook het contact met reizigers vindt ze bijzonder. Ze spreekt intussen vijf talen – waarvan ze er meerdere op de werkvloer heeft opgepikt. “Toen ik hier begon, sprak ik amper Frans. Gewoon door met passagiers en collega’s te praten kan ik dat nu vlot.” Voor haar maakt dat het verschil: reizigers kunnen helpen in hun eigen taal, en de dankbaarheid die je daarvoor terugkrijgt.
Van vakantieganger tot bewakingsagent
Lamia’s liefde voor de luchthaven begon via haar zus, een stewardess, die enthousiast sprak over de sfeer op de luchthaven. Tijdens haar reizen keek Lamia daarna met andere ogen naar de mensen aan de security check. Dat is echt iets voor mij, dacht ze. Ze ruilde haar administratieve job – waarin ze weinig uitdaging vond – voor een rol die haar energie gaf. “De opleiding over veiligheidsprocedures was helemaal nieuw voor me, maar net dat maakte het interessant.”
Als alleenstaande moeder wachtte ze bewust tot haar kinderen wat ouder waren om in een job als bewakingsagent te stappen. “Het eerste jaar zijn de shiften even aanpassen, maar daarna bouw je zelf een ritme op dat bij je leven past. Ik sport nu regelmatig na mijn werk en neem vakantiedagen om zelf ook te reizen. Dan sta je eens aan de andere kant van de connector (haha).”
“Wat je geeft, krijg je terug”
“Veel mensen denken dat je streng en autoritair moet zijn in deze job,” zegt Lamia. “Maar dat klopt niet. Het is ook geen macho-job. Het is een mensenjob”. Wat volgens haar écht telt, is empathie. Rustig blijven. Goed communiceren. “Wat je geeft, krijg je terug. Als jij lacht, lacht de passagier ook.” Zo was er ooit een vrouw die haar verlovingsring was kwijtgeraakt. Paniek. Tranen. “We zijn samen élke tray afgegaan tot we hem vonden. De knuffel die ze mij toen gaf, vergeet ik nooit.”
Voor elke vrouw die twijfelt
Lamia wil andere vrouwen geruststellen: “Wees niet bang van de shiften of de stress. Ja, die zijn er. Maar je staat er nooit alleen voor. En het gevoel dat je hier écht iets betekent – dat is goud waard.”