In onze reeks Macho? Ma’nee. laten we vrouwen aan het woord die elke dag het verschil maken op een plek die nog vaak als een mannenwereld wordt gezien: de luchthavenbeveiliging. Vandaag: Elvira. Rechtuit, gedreven, en met een stevig gevoel voor humor.

Van pandemie naar passagiers

Tijdens de coronacrisis werkte Elvira in een gerechtsgebouw als sanitaire ondersteuning. Maar achter de schermen speelde al langer een andere droom: werken in de beveiliging. En als het even kon, dan liefst met honden. 

Toen de kans zich voordeed om op Brussels Airport te starten, twijfelde ze geen seconde.“Ik wilde een actieve job. Het is niets voor mij om de hele dag stil te zitten.” Op de luchthaven wissel je voortdurend van rol: fouilleren, tassen controleren, passagiers begeleiden… “Je doet nooit een hele dag hetzelfde. Daar hou ik van. Zo geraak ik dus niet uitgekeken op mijn job“, vertelt Elvira. 

Elke dag anders, elke dag écht werk

“Wat mensen soms onderschatten, is hoe breed deze job is,” zegt Elvira. Omgaan met speciale situaties en tegelijk zorgen dat alles veilig, correct én vlot verloopt, is niet niks. De shiften waren in het begin even aanpassen. “Ik ben echt geen ochtendmens,” lacht ze. “Dus dat eerste jaar (waar je je shiften niet zelf kiest, nvdr.) was wat moeilijker. Maar je went er wel aan hoor.” 

Soms blijft een situatie je bij. Zoals die ene passagier met z’n barbecuesaus. “De fles was te groot. Maar hij had kleine wodkaflesjes bij. Hij besloot die gewoon allemaal op te drinken, om daarna de lege flesjes met barbecuesaus te vullen. Wij stonden erbij met open mond. Of hij z’n vlucht gehaald heeft? Geen idee. Maar zijn saus had wél een boardingpass.”

“We hebben hier meer vrouwen nodig. Punt.”

De sfeer op de werkvloer? Die zit volgens Elvira helemaal goed. “Ook al zijn we echt met veel, voelt het toch als een kleine groep. Iedereen is collegiaal en we begrijpen elkaar allemaal door wat we samen meemaken. Elvira is over één onderwerp heel duidelijk: dit is geen mannenberoep. “Sommige controles mogen enkel door vrouwelijke agenten gebeuren. En met te weinig vrouwen kunnen we onderling ook veel minder afwisselen. Dus ja – we hebben vrouwen nodig. En nog los daarvan: vrouwen kunnen dit gewoon even goed. Punt.”

Geduld, respect en rust: dat zijn volgens haar de belangrijkste skills. “Mensen sleuren met koffers, kinderen, stress... Soms moet je even extra tijd voor hen vrijmaken. Ik hang daar voor de kleinsten soms een verhaaltje aan vast”, gaat ze verder. “De rolband? Dat is geen machine, maar een rollercoaster! Dan denkt dat kind ‘wauw, ja daar steek ik snel mijn koffertje door!’.”

De boodschap die ze aan andere vrouwen wil meegeven die twijfelen?  “Gewoon doen. Je hoeft niet perfect te zijn. Je leert veel bij en leert ook jezelf en je eigen grenzen kennen. En als het je niet ligt, dan is het ook zo. Dan ben je de uitdaging toch maar aangegaan.”

Benieuwd hoe jij bewakingsagent op de luchthaven kan worden? En wat je daar allemaal doet? Je ontdekt het op deze pagina.