De vraag naar vrouwelijke bewakingsagenten op Brussels Airport groeit. Toch denken veel mensen nog altijd dat dit vooral een mannenjob is. In onze reeks Macho? Ma’nee! laten we vrouwen aan het woord die dat cliché elke dag doorbreken. Vandaag: Audrey. Ze maakte na een carrière in de zorg de sprong naar de luchthaven – met twijfels, maar zonder spijt.
Een onverwachts passend ritme
Toen Audrey begon als bewakingsagent, vroeg ze zich vooral af of de onregelmatige uren wel te combineren zouden zijn met haar gezin. Al snel ontdekte ze dat het systeem flexibeler was dan gedacht. “Je kan makkelijk shiften ruilen met collega’s. En mensen doen dat hier ook echt met plezier. Daardoor ben ik nu vaker bij mijn gezin dan in jobs met vaste uren.”
Die wendbaarheid gaf haar ademruimte – én opnieuw energie. “Ik haal echt kracht uit deze job. Het is afwisselend, je bent voortdurend in contact met mensen in een internationale omgeving. Elke dag brengt iets nieuws.”
Grote emoties aan de poort
Wat Audrey het meest is bijgebleven? De onverwacht warme, menselijke momenten. “Ooit kwam er een neurodivergent kindje bij ons binnen met een paniekaanval. De vader had alles geprobeerd, de tijd begon te dringen. Dus ging ik naar haar toe.”
Met haar hand in die van het kind liep Audrey vlot mee door de beveiliging. De vader bedankte haar wel duizend keer. Haar collega’s gaven haar spontaan een applaus. “Dat soort momenten… daar doe je het voor. Je bent niet zomaar iemand in uniform. Je bent iemand waar passagiers op vertrouwen.”
¡Hola! ¡Controla!
Ook dat maakt haar werk zo boeiend. “Zelfs als je technisch gezien ‘hetzelfde’ doet, kom je elke dag thuis met andere verhalen.” En die kan Audrey sinds kort ook in meerdere talen vertellen. “Mijn Engels is er enorm op vooruit gegaan. En ik heb zelfs al wat Spaans opgepikt: “¡Hola! ¡Controla!” Ze glimlacht. “Dat maak je niet mee in elke job. Zelfs niet in elke bewakingsjob!”
Maar Audrey leerde nog iets onverwachts bij. Assertiviteit. “Dat woord kende ik nog niet voor ik aan mijn opleiding begon. Maar het bepaalt hoe je er staat. Wat je zegt. "Duidelijk, maar vriendelijk – zodat mensen doen wat je vraagt.”
Die vaardigheid nam ze ook mee naar huis. “Ik durf nu beter op mijn strepen staan. Heb grenzen gesteld waar het nodig was. En dat zie ik alleen maar als iets positiefs.”
“Meer vrouwen op deze plek? Absoluut.”
In eerdere jobs kwam Audrey vaak uitgeput thuis, waardoor ze minder energie en tijd had voor haar kinderen. “Nu heb ik die energie terug. Meer tijd voor mijn gezin én voor mezelf. Daardoor voelt alles lichter. Niet alleen mijn werk – mijn hele leven.”
Voor wie twijfelt om de stap te zetten richting bewaking, heeft ze een duidelijke boodschap: “Gewoon doen. Je hoeft niet alles al te kunnen. Je moet vooral durven. De rest leer je onderweg wel.”